Mutluluk bagirir ama hüzün hep fisildar. Onu sadece hüzünlü kalpler duyar. Üzülürsün, ölürüm sanirsin ama ölemezsin. Adina yasam derler, yasayamazsin. Her seyden uzak kalirsin, en cokta kendinden. Destan yazsan bitiremeyecegin mevzulari, bir pekiye sigdirirsin. Iste bu kabullenistir bazen, bazen de vazgecis.
Fedakarligin fazlasi kendi kul hakkina girmektir, yapma...
Bizim yükledigimiz anlamlardan ibaret degil midir zaten insanlar. Düstükce kalkmayi ögrenirsin, kalktikca ne kadar yalniz oldugunu. Yasadiklarin mi agir gelir yoksa yasayamadiklarin mi, bilemezsin. Elde kalan keskelerini biriktirmissin bir hatira kutusunda. Acip tekrar tekrar keske diyorsun. At artik o kutuyu. Müsaade et karanlikta kalmis umut odana isik girsin. Yapamam dedigin her seyin önünde en büyük engelin, kendin oldugunu gör artik. Cekil kendi önünden