Hic göndermeyecegin mektuplar yazdin mi
Varacagi bir yeri olmayan mektuplar. Adresini kaybetmis, kaybolmus, kimsesiz mektuplar.
Benim gibi.
Askin kaybolmus bir mektubuyum ben. Adresini kalbinde kaybetmis.
Böyle olacagi belliydi aslinda.
Kücücük bir cocukken;
Baharin ilk zamanlari daglarda papatyalar acardi. Uyanir uyanmaz kosarak giderdim onlarin yanina. Annem arkamdan bagirirdi
- Kizim ac ac cikma disari, kahvaltini yap
Kim dinlerdi ki papatyalarin ruhumu cagiran emirlerine karsi annemin bagirislarini
Bir solukta kendimi papatya bahcesinde bulurdum. Atardim hemen kendimi üzerlerine dogru. Gözlerimi kapatirdim.
Bir süre sonra arilarin viziltilarini, böceklerin seslerini, rüzgarin hisirtisini duymaya baslardim. Öyle bir an gelirdi ki papatyalar kulagima sarkilar fisildiyor sanirdim.
Simdi gözlerimi kapattigimda, korkunc bir ugultudan baska bir ses gelmiyor kulaklarima.
Dünya ugulduyor.
Kalbim ugulduyor.