Ne caliyordu animsamiyorum, agir, hüzünlü bir sarkiydi. Kokusunu, sacinin sicagini yanagimda duydum. Elimi beline koyarak ince ipegin üzerinden belinin cukuruna hafifce dokundum. Elini omzuma birakti. Kollarimda tutuyordum onu, yavasca dönüyorduk. Onu kucakladigim bütün yaslari, yasanmis, kaybolmus güzel günlerimizi bir an yeniden animsadim. Basim dönüyordu. Bir daha dogmustum. Bu hüzün ülkesinde ilk adimlarimi atiyor ve düsmekten korkmuyordum.

Ölüm, bir son mudur gercekten Dünyevi var olus acisindan degerlendirildiginde, belki. Peki, ölüm nedir öyleyse Somut yasamin sona ermesi mi Ya ölüm yeni bir baslangicsa Belki bu dünyada, belki baska bir boyutta... Türkiyede sol siyaset icinde etkin bicimde rol aldiktan sonra Hollandaya iltica etmis Fatihin ve ailesinin hayati, yirmi yasindaki kizlari Akdenizin süpheli bir tramvay kazasinda ölmesi ile altüst olur. Mutlu aile fotografina kan damlamistir. Esi Müjgan ise Akdenizin ölümünün bir kaza olmadigini düsünür. Ona göre, Fatih de sucludur. Cünkü kitaplastirdigi bir arastirma nedeniyle olaya mafyanin parmagi karismistir. Yillar icinde disleriyle tirnaklariyla olusturduklari mutlu yeni hayatlari sona ermistir... Ancak Fatih, eliyle gömdügü kizini yillar sonra kanli canli karsisinda gördügünde gercegin gizemini cözmeye girisecektir. Inci Aral, Yukarlarda En Uzaklarda adli romaninda okuru yasam ve ölüm kavramlarini yeniden düsünmeye cagiriyor. Yapitlariyla Türkiyenin yakin tarihinin kaydini tutan yazar, bu kez bilimkurgunun sinirlarinda dolasarak kendi yazin alanini da genisletiyor.