Kendini bosuna harcamis olur insan, diledigine erer de sevinc duymazsa. Yiktigin
hayat kendininki olsun daha iyi, yikmakla kazandigin sey kuskulu bir mutluluksa.

Insanin anlam arama cabasina isik tutan kalemi ve muazzam yetenegiyle en basit görünen
olaylari bile inanilmaz bir üslupla anlatir Shakespeare. Evrensel olani kisiselle, kisisel olani
evrenselle bütünlestirir. O sadece bir sair ve yazar degil, kelimelerle insanin ruhuna fisildayabilen
bir dahidir