Türk evi dendiginde herkesin aklina gelen, hemen tarif edilebilen görsel bir imge vardir. Sokaga dogru uzanan cikintili üst katlariyla ahsap iskeletli evlerdir bunlar. Carel Bertram, edebiyata, kanonik anlatilara, bazen karikatürlere ve hatiralara yogunlasarak Türk evi imgesini tartisiyor. Hafiza temsil olmaksizin varolamaz ön kabulüyle Türk evi imgesi nasil üretilmis, nasil yasayabilmis, hangi anlamlarla gelecege kalabilmis sorusunu irdeliyor. Ona göre bir imge yasiyorsa mutlaka tarih bir gecmisi vardir, hatirayi temsil eder ve mutlaka beklentileri karsilayarak gelecege kalir. Türk evi diye tahayyül ettigimiz sey ister istemez kolektif hafizanin ürünüdür. Evler mimari varligiyla degil, edeb olarak hayal edilerek bir anlam kazanmistir ve ancak böyle yayginlasabilmistir. Bertram, o hayalin kendisini ve hayal üreticilerini anlatiyor bize. Sadece edebiyati ve kolektif hafizayi degil, milli kimligin insasini ve erken dönem cumhuriyetinin düsturlarini tartisan basarili bir degerlendirme.
